कविता: माझे शहर पेटलेले आहे

माझे शहर पेटलेले आहे
●●●
जाती-धर्मात वाटलेले आहे
माझे शहर पेटलेले आहे

अडाणी समजू नका त्यांना
सारे लोक शिकलेले आहे

जनावरांची भीती कसली
माणसालाच भ्यायलेले आहे

अफवा लगेच पेट घेते आता
डोके सगळे भडकलेले आहे

जो तो संशयानेच बघतो
मनं एवढे गढूळलेले आहे

दोन रंगाच्या भांडणामध्ये
रक्त लाल सांडलेले आहे
© राजेश खाकरे
मो.७८७५४३८४९४
rajesh.khakre@gmail.com

तब जाके कही कवी उँगता है

तब जाके कहीं कवी उँगता है 

बहुतसी दफा जब दिल दुखता है
तब जाके कहीं कवी उँगता है 
अन्याय कि जब बू सूँघता है 
तब जाके कहीं कवी उँगता है 

दिल में हलचल मची रहती है
मन में कुछ बाते दबी रहती है
खून में जब सैलाब उबलता है
तब जाके कहीं कवी उँगता है 

विश्व यह सुहाना प्यारा लगता है
हर कोई अपना दुलारा लगता हैं
दिल में जब प्यार खिलता है
तब जाके कहीं कवी उँगता है

सुख दुःख सब साथी बनते है
हर हाल में खुश रहते है
दुःखोसे कही ऊपर उठता है
तब जाके कहीं कवी उँगता है 

आ जाता हूं कभी तेरी बस्ती में
कभी झूमता हूँ खूब मस्ती में 
जिंदगी को जब निहारता है
तब जाके कहीं कवी उँगता है 

जिंदगी यह जब छलती है
कुछ बाते मन में खलती है
तब अलग कुछ मूड बनता है
तब जाके कहीं कवी उँगता है 

कुछ दर्द तेरा कुछ दर्द मेरा
शब्दों के सहारे समेटता हूँ सारा
दर्द ही जब मर्ज बनता है
तब जाके कहीं कवी उँगता है 

जीवन एक हसीन सपना
कलम के साथ सफर अपना
लिख के जब चेहरा खिलता है
तब जाके कहीं कवी उँगता है 

जिंदगी जीने का अलग ही मजा है
कुछ बाते समझे तो ना ये सजा है
जीवन की परिभाषा समझता है
तब जाके कहीं कवी उँगता है 
© राजेश खाकरे
मो.7875438494

कितीदा

कितीदा

तुझ्या आठवात सांग कितीदा मी भिजावे
बोलू लागता काही शब्दांनी का थिजावे

गंधाळल्या स्मृतींचा मांडुनिया पसारा
गुंतून जावे किंवा कितीदा अलग व्हावे 

विश्वास देऊनी तो पुन्हा कधी न आला
जिव्हेस दोष द्यावा कि घाती त्यास म्हणावे

प्रत्येक घटनेचा नको मोर्चा-चर्चा आता
तोडण्या वृत्तीची नांगी माणसाने शिकावे

भगव्या आणि हिरव्यात काल वाद झाला
एकाच गुलमोहरात आम्ही का रंग भरावे? 

धर्माची ठेकेदारी खूप स्वस्त झाली हल्ली
माणुसकीने तरी का इतके दरिद्री बनावे 

गरिबी दूर करण्या काल दोन पार्ट्या आल्या
हेतू एकच असता त्यांनी अलग का लढावे? 

लिहिण्या बोलण्याला शब्दच देती सहारा
मनावरती शब्दांनीच ओरखडे का काढावे?
© राजेश खाकरे
मो.७८७५४३८४९४

चारोळ्या-बिरोळ्या:३१

चारोळ्या-बिरोळ्या-३१
हल्ली खूप विचित्र वाटते
काय झाले समजत नाही
वातावरण दूषित झाले की मी
काही काही कळत नाही
●●●

तशी घटना घडली
सर्वानी डीपी बदलला
मनातील काळिमा
तसाच मनात ठेवला
●●●

तशा घटनेत मीडियाने
धर्माचा री ओढला
तेव्हा वाटले लोकशाहीचा
चौथा स्तंभ किडला
●●●

तशा घटनेत त्यांनी
धर्म मध्ये आणला
करणारा आणि बोलणारा
मला सारखाच भासला
●●●
© राजेश खाकरे
मो.७८७५४३८४९४

"सल" "मना"तली

"सल" "मना"तली

हे काळ्या हरणा,
तुला कोणी सांगितले होते
त्या मध्यरात्री घनदाट जंगलात
"सलमान"च्या समोर जायला,
नामशेष व्हायला..!
तुला माहीत नसेल कदाचित,
तू नामशेष होणाऱ्या प्रजातीमधला आहेस म्हणून
गेलास ना जीवानिशी..!

आणि आज २० वर्षानंतरही त्या
बिचाऱ्याला का छळतो आहेस...!
काय मिळाले तुला एवढे करून..!

किती किती नुकसान झाले तुला
नसेल माहीत!
कालपासून त्या टीव्हीवरच्या बिचाऱ्या
अँकरांना किती चिंता लागून राहिली आहे...
बेल मिळेल की नाही म्हणून...?
घसा कोरडा पडला आहे ना त्यांचा चर्चा करून करून...
बिचाऱ्यांनी आत कॅमेरा नेण्याची परवानगी नसतानाही किती हुबेहूब वर्णन करून सांगितले आम्हांला आतले सर्वकाही..

निदान उद्यातरी बेल मिळावी बाबा
टायगर तुला,
नाहीतर परत अन्याय बिन्याय
होऊन जायचा निरपराध माणसावर...

काल म्हणे तुला झोप नाही आली रात्रभर,
तू काय खाल्लेस, काय नाही खाल्लेस,
कुठले कपडे घालायला नकार दिला
एकनएक बातमी कळवली भाऊ मीडियाने आम्हाला..!
म्हणजे काय..? महत्वाची एक पण बातमी सोडत नाहीत,
आपल्या इथले न्यूजवाले...!

आमच्या इथे गुन्हेगार फक्त एक गुन्हेगार नसतो काही..!
त्याला खूप लेबलं असतात...
तो प्रसिद्ध असतो,
पैसेवाला असतो,
कधी सत्तेवाला असतो,
कधी त्याला जात धर्म असतो
त्याला फॅन्स असतात, अनुयायी असतात,
आणि त्यानुसार मग त्याला स(ल)मानतेची
वागणूक मिळते.
एखाद्या गरीब माणसाच्या "मना"त एक "सल" मात्र कायम  राहते. ही स(ल)मानतेची वागणूक बघून...!
■ राजेश खाकरे
मो.७८७५४३८४९४
rajesh.khakre@gmail.com


आपण फक्त बोलून मोकळं व्हायचं

त्यांना आयुष्यभर झुलत झुलत ठेवायचं आपण फक्त बोलून मोकळं व्हायचं || धृ || ते जीव जाळत उपोषण करत बसले हक्काचे पाहिजे ते त्यांना नाही भेटले ...